Al enige tijd staat in de pers te lezen dat de vele mantelzorgers die België rijk is, slachtoffer dreigen te worden van het strenge activerings- en werkloosheidsbeleid van de diverse regeringen. Vooral de “werkloze mantelzorgers” moeten het ontgelden. Vaak zijn dit mensen die voor een zieke echtgenoot, partner, familielid of vriend(in) moeten zorgen en amper nog tijd over hebben voor zichzelf, laat staan voor een baas. Je ziet vervolgens meteen het problematische aan de term werkloos. Mantelzorgers zijn immers allesbehalve werkloos.
De “werkloze mantelzorger” bestaat dus helemaal niet. De mantelzorger is bij uitstek iemand die 24u per dag paraat staat, tegelijk een strategische planning moet opstellen, bewaken en de handen uit de mouwen steekt om het molentje draaiende te houden. Me-time? Nada. Selfcare? Wat is dat? Vakantie? Misschien over een jaar 5…
Aan de andere kant, professionals, managers, CEO’s hebben veel te leren van mantelzorgers. Ik durf zelfs nóg verder te gaan. Mantelzorgers zijn de ultieme strategen. Ze navigeren door een systeem dat constant tekortschiet, met middelen die altijd beperkt zijn en een emotionele druk die elke KPI doet verbleken.
Mantelzorgers, met 2 miljoen zijn ze, en ik ben blij dat ze zichzelf stilaan uit het verdomhoekje vechten. Ik hoor wel eens zeggen dat mantelzorgers meer erkenning willen, anderen hoor ik dan weer pleiten voor mantelzorgpremies, als een soort van doekje voor het bloeden. Maar ik geloof dat niet, wat mantelzorgers nodig hebben zijn Bread & Butter. Concrete en financiële steun.
Want zonder mantelzorg geen maatschappij noch welvaart. En die eigenschap delen ze dus met professionals, managers en CEO’s allerhande. Wedden dat die tweede groep veel van de eerste te leren heeft?
Sascha Luyckx 