Tot twee jaar geleden was ik directeur. Tegelijk was ik mantelzorger. Beiden op gelijke hoogte. Mijn dag startte klokvast op 6u15, snel brood halen bij de bakker op de hoek, dagelijkse managementmeeting om 7u, dochter snel droppen aan de schoolpoort om 8 en daarna als de sodemieter naar Brussel. s’ Avonds min of meer hetzelfde proces maar dan omgekeerd. De weekends wisselde ik af tussen werken en zorgen. Op papier was ik een succesvolle multitasker, in de realiteit was ik een systeem dat op instorten stond.
Het probleem was niet de inzet, maar de wiskunde. Wanneer de som van je professionele verantwoordelijkheden en je zorgtaken thuis constant groter is dan de 24 uur in een dag, ontstaat er een foutmelding. Bij mij uitte die zich in migraine en angst. Ik was de regie kwijt over de enige plek waar ik echt vrij zou moeten zijn: mijn eigen hoofd. Ik nam de pijnlijke maar nodige beslissing om een stap opzij te zetten, die op termijn zelfs een stap naar achter bleek te zijn.
Maar ik heb geen seconde spijt van die beslissing. Ik bevond mij in een onmogelijke spagaat en moest kiezen. Ik deed dat gelukkig net op tijd. Vandaag zie ik dat veel professionals en harde werkers in diezelfde spagaat zitten. Ze zoeken de oplossing in een vakantie, een dure hobby of een time-management cursus. De oplossing ligt echter niet in ‘minder doen’, maar in het creëren van een ruimte waar niemand je nodig heeft. Een plek waar de rollen van directeur of zorger niet binnenmogen.
Ik noem het de Mentale Derde Plek. Dit is een plaats die iedereen heeft, ze is volledig gratis, en elke dag toegankelijk. De komende tijd ga ik onderzoeken hoe je die architectuur kan opbouwen. Vanuit concepten, principes, goede ervaringen en ja, ook een beetje vanuit filosofie. Interesse om mij tijdens deze reis te volgen? Stay tuned.
Sascha Luyckx 